Jak rozpoznać nerwicę natręctw?

Nerwica natręctw jest chorobą uleczalną, w niektórych przypadkach objawy mogą wręcz zupełnie ustąpić. Najważniejsze, aby zidentyfikować objawy i rozpocząć leczenie. Powrót do prawidłowego funkcjonowania zapewnia zarówno odpowiednio dobrana farmakologia, jak również psychoterapia. Zarówno od chorego, jak również od jego bliskich zależy powodzenie stosowanej terapii. Podstawą rozpoznania zaburzeń obsesyjno – komuplsyjnych jest przeprowadzana przez lekarza specjalistę diagnostyka różnicowa. Dokonuje się jej na podstawie wskazania objawów. Oprócz szczegółowego wywiadu z pacjentem, niezbędny jest również wywiad środowiskowy. Ponadto uwzględniane są przez lekarza również informacje uzyskane podczas obserwacji pacjenta, w skład tych objawów wchodzi m.in. mimika, zachowanie, ton głosu. Rozpoznanie choroby odbywa się przez co najmniej miesiąc od pierwszej wizyty w gabinecie specjalisty.

W przypadku zaburzeń nerwicowych oprócz dolegliwości na tle psychicznym, można zaobserwować różnego rodzaju somatyczne oznaki choroby, takie jak np. drżenie rąk, ból serca, duszność, nadmierna potliwość, ból żołądka. Ponad to pojawia się obniżenie temperamentu oraz depresyjne nastroje. Chory często boryka się z takimi dolegliwościami emocjonalnymi jak stres, przygnębienie, wewnętrzne napięcie, poczucie bezradności, smutek, a przede wszystkim nieuzasadniony lęk.

Początkowe rozpoznanie choroby wynika z samoobserwacji pacjenta, a także jego bliskich, którzy często jako piersi dokonują wstępnej diagnozy. W przypadku nerwicy natręctw człowiek niejako jest sam świadomy pogorszenia kondycji psychicznej, jednak ‘podstęp’ tych dolegliwości polega na tym, że właściwie sam nie jest w stanie zaniechać i poskromić irracjonalnych myśli czy zachowań. Najczęstsze objawy na tle emocjonalnym to silny lęk, różnego rodzaju fobie, histeria, myśli obsesyjne i kompulsyjne zachowania, a także depresja.

Zaburzenia ujawniają się przeważnie w sferze przeżywania i postrzegania, a także w myślach i zachowaniu. W obliczu choroby reakcje chorego bywają często przesadne w porównaniu z osobami zdrowymi. Pojawiają się odczucia negatywne, lęk, bezradność, obniżone poczucie własnej wartości, które dezorganizują życie chorego i jego bliskich. W przypadku chorób nerwowych rozpoznaje się tzw. objawy osiowe, w skład których wchodzą: stany lękowe, zaburzenia wegetatywne, egocentryzm oraz tzw. nerwicowe błędne koło. Zaburzenia układu wegetatywnego objawia się przez m.in. duszności, bóle serca, nadmierna potliwość; mogą dotyczyć różnych narządów. Egocentryzm nerwicowy objawia się odcinaniem od społeczeństwa i zamykanie się w kręgu własnych problemów. Jest to główny objaw najłatwiejszy do zidentyfikowania dla osób najbliższych. ‘Błędne koło nerwicowe’ sprawia, że objawy się nasilają i są nieustanie podtrzymywane. U chorego pojawia się jakaś obawa, lęk i najczęściej nakaz wykonania jakiejś czynności. Takie stany pojawiają się wielokrotnie i trudno ich zaniechać, bowiem wówczas pojawia się jeszcze większy strach, dotyczący konsekwencji po odmówieniu wykonania danej rzeczy.