Jak leczyć nerwicę natręctw?

Nerwica natręctw związana jest z czynnościami obsesyjnymi, wobec których człowiek czuje, że jest bezbronny i nie może im przeciwdziałać. Powtarzanie bezsensownych zachowań wiąże się z ogromnym strachem, lękiem, nadmierną ostrożnością i zamartwianiem się. W przypadku zidentyfikowanie u siebie lub u bliskiej osoby takich objawów, należy bezzwłocznie zaczerpnąć porady specjalisty i poddać się leczeniu.

Sposobów leczenia jest kilka i zazwyczaj stosuje się je w formie skumulowanej. Przede wszystkim u chorych stosuje się terapię farmakologiczną. Choremu podaje się antydepresanty, które łagodzą objawy i uspakajają pacjenta. Neuroleptyki, takie jak olanzapina, rysperidon, sulpiryd są pomocne szczególnie w przypadku osób, które cierpią na nieustanne i uporczywe obsesje. Benzodiazepiny łagodzą objawy zaburzeń obsesyjno – kompulsyjnych, jednak mogą w niektórych przypadkach powodować uzależnienie u osób na to podatnych. Niekiedy stosuje się również różnego rodzaju substancje przeciwdrgawkowe, np. kwas walproinowy, karbamazepina.

Kolejną formą leczenia jest intensywna terapia psychologiczna i autoterapia. Jej celem jest przede wszystkim uświadomienie choremu, iż jest on poddany nieuświadomionym konfliktom wewnętrznym, które wyzwalają objawy. Owymi konfliktami mogą być np. tłumione emocje, ukryte pragnienia, trudne doświadczenia z okresu dzieciństwa, różnego rodzaju traumy. W trakcie sesji wraz ze specjalistą pacjent próbuje rozwiązać źródłowy konflikt, a co za tym idzie, są duże szanse, że obsesje i kompulsje zostaną wyciszone.

W leczeniu nerwicy natręctw stosuje się również techniki behawioralne, które mają na celu zapobieganie reakcjom, ekspozycje oraz modelowanie. Polegają one na tym, że "naraża" się pacjenta na to, czego się najbardziej obawia, na sytuację, w których odczuwa lęk i strach wyzwalający przymusowe czynności i uporczywe myśli. Celem jest wywołanie owego lęku i wstrętu, po którym jednak pacjent musi zaniechać żadnych reakcji, którym do tej pory obsesyjnie się poddawał. Po pewnym czasie intensywnej, acz kontrolowanej terapii nieprzyjemne uczucia oraz strach przed konsekwencjami stopniowo zanika.

Oprócz tego zaleca się również stosowanie autoterapii, która określa pewne ćwiczenia wykonywane samodzielnie. Podstawowym ćwiczeniem może być wypisywanie codziennych rytuałów, które się celebruje oraz mierzenie czasu ich trwania. Terapia ma polegać na tym, że chory stara się skracać czas trwania poszczególnych czynności. Autoterapia pozwala uświadomić sobie, że można przeciwdziałać objawom, mimo towarzyszącemu strachu. Nie prowadzi to do żadnej katastrofy, nie przynosi tragicznych konsekwencji. Potrzeba jednak czasu i sumienności w dostosowaniu się do wszystkich zaleceń.

Kiedy psychoterapia i farmakoterapia zawodzą, znana jest współczesnej medycynie jeszcze jedna forma leczenia zaburzeń obsesyjno – kompulsyjnych. Związana jest z zabiegami neurochirurgicznymi przerywającymi szlaki nerwowe w odpowiednich obszarach mózgu. Pacjenta można zakwalifikować na leczenie tego typu po uprzedniej dokładnej diagnozie zespołu psychiatrów. Niektórzy jednak uznają zabiegi neurochirurgiczne za zbyt inwazyjne.